Huzurun Sesi

Kulağıma gelen ezgi ile kulağımda ki hücreler kendilerine çeki düzen verip hizaya girdiler. Mühim birisi geliyor herhalde diye fısıldadı içlerinden birisi. Kulağımdan sonra beynime ulaşan ezgiyi gören sinir hücreleri şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar ve suçlu edasıyla başlarını öne eğdiler. Hipnotize olmuşlardı herhalde. Karıncalar gibi durmadan çalışan sinir hücreleri sanki sözleşmişlerdi ve hepsi ağustos böceği gibi hareket etmeye başlamıştı. Neden aheste aheste hareket ediyorlardı?  

 Bütün bunların gerçekleştiğini tefekkür etmeye başlamıştım. Bir de baktım ki yatağımda uzanır halde buldum kendimi. Ruhum gevşemeye başlamıştı. Huzura doğru bir yolculuğa çıkıyordum. Çok özlemiştim kendisini. Ne o bana uğruyordu ne de ben ona. Uzun zamandan sonra ilk defa kendisini görecektim. Açık pencereden giren rüzgâr kendimi bulutların arasında hissetmemi sağladı. Her seferinde aynı serinliği hissedebiliyordum. Bulutların arasından geçerken elimde bir arp vardı. Loreena ya eşlik edebilmek için çalıyordum arpı. Daha sonra beynim uyuşmaya başladı. Artık hiçbir şey hissedemez olmuştum. Vücudum iyice ağırlaşmıştı. Göz kapaklarım da ağırlıktan payını almıştı. Açamıyordum onları. Yolculuğun sonuna yaklaştığımın alametiydi bu. Ama yolculuk devam ediyordu ta ki eriyişimi  hissedene kadar. Nihayet yolculuk bitmişti.

Uyandığımda ise hala Loreena McKennitt çalıyordu.

             

İlk Loreena McKennitt dinleyişimde bunlar başıma gelmişti. Eğer onu dinlemediyseniz çok şey kaybetmişsinizdir. Kelt müziğini o kadar güzel harmanlar ki bir meleğin sesi en fazla bu kadar güzel olabilir dersiniz. Huzurun sesi bu olsa gerek.

                                

                                    — Jesse Cole —